Rozpoznawalny makijaż lat 20. nie polega na mocniejszym makijażu wieczorowym, lecz na czterech precyzyjnych elementach, które wzajemnie się uzupełniają: matowej, jednolitej bazie, cienkich brwiach i przyciemnionych oczach, ustach w kształcie serca obrysowanych konturówką i wykończonych błyszczykiem oraz intensywnym różu nałożonym wysoko na policzkach. Wystarczą te cztery elementy, zastosowane we właściwej kolejności, by taki makijaż był rozpoznawalny na imprezie w stylu Gatsby’ego, nawet bez dopracowanego makijażu rodem z planu filmowego.
- Matowa, jednolita baza: przygotowuje skórę jak neutralne tło, dzięki czemu to brwi, oczy i usta przyciągają uwagę.
- Cienkie brwi i przyciemnione oczy: to najbardziej widoczny z daleka element twarzy, dlatego liczy się bardziej niż skomplikowany makijaż cieniami.
- Usta w kształcie serca: ich kształt jest ważniejszy niż wybrany kolor, a ten detal sprawia, że makijaż jest rozpoznawalny również na zdjęciu.
- Róż wysoko na policzkach: nakładany palcami kolistymi ruchami, a nie rozcierany w kierunku skroni jak we współczesnym konturowaniu.
Makijaż lat 20. w skrócie: matowa baza i przemyślane akcenty, a nie zwykły makijaż wieczorowy
W latach 20. kobiety zaczęły świadomie używać podkładu i pudru, aby uzyskać matową, jednolitą cerę — była to wyraźna zmiana w stosunku do panującego wcześniej ideału „naturalnej” skóry (źródło: 1920s in Western fashion, Wikipedia). Puder nakładano miękkim, okrągłym puszkiem, a często przechowywano go w płaskich puderniczkach z wbudowanym lusterkiem (źródło: 1920s Makeup History, Vintage Dancer).
Na imprezę tematyczną nie trzeba nakładać więcej kosmetyków niż do zwykłego makijażu wieczorowego. Chodzi o zastosowanie czterech spójnych ze sobą elementów: opisanej wyżej matowej bazy, cienkich brwi i przyciemnionych oczu, precyzyjnie obrysowanych ust w kształcie serca oraz intensywnego różu nałożonego wysoko na policzkach. Kino nieme przyczyniło się do rozpowszechnienia tego stylu daleko poza światem haute couture: aktorki z tamtej epoki stały się wspólnym punktem odniesienia, a publiczność naśladowała ich makijaż. Prawdopodobnie po raz pierwszy trend urodowy zyskał popularność dzięki więcej niż jednemu źródłu (źródło: 1920s in Western fashion, Wikipedia). Dlatego ten look jest natychmiast rozpoznawalny również dziś, zwłaszcza na imprezie tematycznej.
Cienkie brwi i przyciemnione oczy: elementy, dzięki którym twarz jest rozpoznawalna z daleka
Brwi w tamtej epoce rysowano bardzo cienko, z lekkim łukiem i delikatnie opuszczonym wewnętrznym końcem, zachowując jednakową grubość na całej ich długości (źródło: 1920s Makeup History, Vintage Dancer). Styl ten spopularyzowały aktorki takie jak Clara Bow, która przyciemniała brwi kredką (źródło: Flapper, Wikipedia). Na imprezę wystarczy narysować brwi cienką kredką, podążając za ich naturalnym kształtem, ale optycznie je wysmuklając. To już połowa efektu — bez konieczności całkowitego zakrywania korektorem istniejących włosków.
Typowy makijaż oczu flapperki podkreślał linię rzęs ciemnym kajalem, często delikatnie roztartym ku górze, by uzyskać subtelny efekt smokey, z cieniem dopasowanym do naturalnego koloru oczu (źródło: 1920s Makeup History, Vintage Dancer). Francuska aktorka Polaire wymieniana jest wśród pierwszych kobiet, które mocno podkreślały oczy kajalem — była inspiracją dla pożądanego, wyrazistego efektu (źródło: Flapper, Wikipedia). Na imprezie, gdzie częściej patrzy się na siebie z odległości kilku metrów niż z bliska, wyraźna kreska kajalem wzdłuż górnej linii rzęs jest ważniejsza niż skomplikowane cieniowanie ruchomej powieki.
Jak uzyskać efekt smokey, nie nakładając zbyt dużo kosmetyku
Nałóż ciemny kajal wzdłuż górnej i dolnej linii rzęs, a następnie rozetrzyj tylko jego krawędź pędzelkiem lub palcem, kierując kolor lekko ku górze i zewnętrznemu kącikowi oka. Zakończ, gdy krawędź będzie miękka, ale linia pozostanie widoczna: chodzi o to, by oczy były wyraźne z daleka, a nie o mocne roztarcie koloru na całej powiece, które zajmuje więcej czasu i może się rozmazać w trakcie wieczoru.
Usta w kształcie serca (łuku Kupidyna): jak obrysować je konturówką i wykończyć błyszczykiem
Najbardziej charakterystycznym elementem makijażu lat 20. były tak zwane „usta w kształcie serca” (cupid’s bow), nazywane czasem także „bee-stung”: górna warga miała wyraźniejszy szpic pośrodku, a dolna była pełniejsza i zaokrąglona. Usta zazwyczaj malowano matową czerwienią (źródło: 1920s Makeup History, Vintage Dancer). Właśnie w tym okresie upowszechniła się szminka w wysuwanym sztyfcie, dzięki której taki makijaż łatwiej było wykonać i poprawić poza domem (źródło: 1920s in Western fashion, Wikipedia).
Aby nadać ustom odpowiedni kształt, zacznij od konturówki do ust, rysując linię tuż po wewnętrznej stronie naturalnego konturu i podkreślając szpic pośrodku górnej wargi, zamiast prowadzić kreskę po jej płaskim obrysie. Następnie wypełnij usta kolorem, zostawiając dolną wargę nieco pełniejszą od górnej. Warstwa błyszczyka nałożona na kolor doda ustom głębi i blasku. To przydatny detal w sztucznym świetle na imprezie lub na zdjęciu, na którym same matowe usta mogą wyglądać płasko.
Najczęstsze błędy przy rysowaniu łuku Kupidyna
Najczęstszym błędem jest zbyt szerokie wyrysowanie łuku lub nadanie ustom symetrycznego kształtu: zamiast podkreślić efekt, spłaszcza go, ponieważ charakterystyczny dla tamtej epoki kształt opierał się właśnie na kontraście między spiczastą górną wargą a pełną dolną. Często popełnianym błędem jest też poprzestanie na nałożeniu koloru bez końcowego muśnięcia błyszczykiem: bez tego blasku usta tracą głębię, dzięki której są rozpoznawalne na zdjęciu grupowym.
Róż wysoko na policzkach, nałożony sztyftem do torebki
Róż nakładano palcami kolistymi ruchami wysoko na kości policzkowej, aby uzyskać mocniejszy efekt zaróżowionych policzków niż przy współczesnym różu roztartym w kierunku skroni (źródło: 1920s Makeup History, Vintage Dancer). Odcień zmieniał się w ciągu dekady: od pomarańczowoczerwonego przez malinowy aż po różowoczerwony (to samo źródło). To przydatna wskazówka, która pomoże wybrać intensywny, ciepły kolor zamiast zbyt bladego różu, a nie informacja o dokładnym odcieniu współczesnego kosmetyku.
Kremowy róż w sztyfcie dobrze sprawdza się przy tej technice: nakłada się go bezpośrednio na skórę i rozciera opuszkiem palca w kilka sekund, tym samym kolistym ruchem opisanym powyżej. Jest też praktyczny do szybkiej poprawki w trakcie imprezy — nie trzeba zabierać ze sobą pędzli ani dużego lusterka.
Paznokcie i drobne detale, które dopełnią strój
Intensywna, błyszcząca czerwień na paznokciach nawiązuje do równie wyrazistego koloru ust i pasuje do estetyki wieczoru, bez potrzeby wykonywania skomplikowanego zdobienia. Pozostałe detale, takie jak fryzura i dodatki, warto natomiast utrzymać w prostym stylu, aby twarz pozostała głównym punktem stroju: to na niej widać pracę włożoną w makijaż brwi, oczu i ust.
Jak utrwalić makijaż na zdjęcia z wieczoru
Sztuczne światło i lampa błyskowa mogą sprawić, że bardzo matowa baza będzie wyglądać płasko, a kolor ust wyblaknie na zdjęciach. Warto więc mieć pod ręką róż i błyszczyk, by szybko poprawić makijaż przed zdjęciami grupowymi. Po kilku godzinach imprezy i tańca kajal wokół oczu ma tendencję do osadzania się w załamaniu powieki: mała poprawka kredką, ograniczona do rozmazanego fragmentu, pozwoli zachować wyraźną linię do końca wieczoru bez konieczności ponownego wykonywania całego makijażu oczu.
Te cztery elementy — matowa baza, cienkie brwi i przyciemnione oczy, usta w kształcie serca, róż wysoko na policzkach — sprawią, że makijaż lat 20. pozostanie rozpoznawalny przez cały wieczór. Kilkoma wielofunkcyjnymi kosmetykami można go wykonać i poprawić bez komplikacji: różem w sztyfcie podkreślisz policzki, konturówką do ust narysujesz łuk Kupidyna, a błyszczykiem dodasz ustom blasku. Jeśli porównujesz kilka pomysłów na makijaż inspirowany konkretną dekadą, zajrzyj także do poradników o makijażu lat 90., makijażu lat 70. lub makijażu lat 2000., albo przejrzyj wszystkie poradniki dotyczące makijażu na różne okazje na blogu.